فرود انسان بر ماه، دروغ بزرگ؟!

پیدا می‌شوند کسانی که سفر انسان به ماه را حقیقی نمی‌دانند. شاید شما هم با چنین افرادی روبرو شده باشید، کسانی که معتقدند توانایی ناسا در دهه 60 در حدی نبوده که فرود انسان بر ماه قابل انجام باشد و این سازمان تنها به سبب تمایل شدیدش به پیروزی در رقابت‌های فضایی آن دوره، مأموریت فضایی آپولو را در استودیوهای فیلم‌برداری در صحرای آریزونا صحنه‌سازی کرده است، یا به عبارتی گام معروف نیل آرمسترانگ، نخستین گام انسان بر دنیای خارج از زمین و تمام برنامه‌های پس از آن ساختگی بوده‌اند.
سررشته‌ی چنین افکاری باز می‌گردد به برنامه‌ای تلویزیونی که در 15 فوریه 2001 با نام “تئوری دسیسه: آیا ما بر ماه فرود آمده‌ایم؟” از تلویزیون فاکس کشور امریکا پخش شد. در این برنامه مطالب متعددی به عنوان مدرک در راستای اثبات این ادعا ارائه شد که متقابلا جامعه علمی به خوبی از عهده پاسخ‌گویی به همه آن‌ها برآمد. بیایید با هم مروری بر چندی از این موارد داشته باشیم و ببینیم که چرا و چگونه امروز دانش‌مندان معتقد و مطمئن هستند که آپولو 11 و مأموریت‌های پسین آن زاییده‌ی صحنه‌پردازی نیستند.
نخستین مطلب بازمی‌گردد به عکس‌های فضانوردان روی سطح ماه، عکس‌هایی که در پس‌زمینه‌شان آسمان ماه قرار گرفته، آسمانی سیاه بدون حتی یک ستاره. چه شده است؟! آیا ناسا فراموش کرده چراغ ستاره‌های استودیو‌ی‌اش را روشن کند؟!
تقریبا هر عکاسی جواب این سؤال را می‌داند! بسیار سخت است که از دو سوژه یکی با درخشندگی زیاد و دیگری بسیار کم‌نور روی یک فیلم عکس گرفت. امولسیون‌های رایج در عکاسی این انعطاف‌پذیری را ندارند. فضانوردان ناسا در لباس‌های فضایی روشن از فروغ آفتاب‌شان در حال گام برداشتن بر خاک درخشان ماه، خیره‌کننده‌اند و نوردهی مناسب برای عکاسی از آن‌ها به گونه‌ای است که ستاره‌ها که بسیار کم‌نورترند روی فیلم ثبت نمی‌شوند.
مطلب دیگر در مورد پرچمی است که روی ماه نصب شده و این‌که برخی از عکس‌ها این پرچم را موج‌دار نشان می‌دهند. چطور جنین جیزی ممکن است در حالی که ماه جوی ندارد تا در آن بادی بوزد و پرچم افراشته شده بر آن را مواج کند؟!
پاسخ این موضوع بازمی‌گردد به این نکته که ‌در فضا هر حرکت مواجی به سبب وزیدن باد به وجود نمی‌آید. در این مورد، هنگامی که فضانوردان در حال نصب میله‌ی پرچم در خاک ماه بودند، برای آن‌که میله در خاک فرو برود آن را به جلو و عقب می‌چرخاندند! اگر شما هم تا به حال تلاش کرده باشید میله‌ای را در خاک فرو کنید مسلما با این حرکت اشنا هستید! چرخاندن یک میله به آن اندازه‌حرکت زاویه‌ای می‌دهد و این یعنی پرچم دچار حرکت‌های موجی می‌شود.
بیایید به این قضیه از زاویه دیگری بنگریم، بین سال‌های 1969 تا 1972 فضانوردان بسیاری روی ماه گام نهاده‌اند که امروزه دست‌کم نه نفر آن‌ها زنده هستند، غیر از این‌که می‌توان از این افراد برای سفرشان به ماه گواهی گرفت باید در نظر داشت که آن‌ها از ماه دست‌خالی بازنگشتند. این فضانوردان در حدود 849 پوند خاک و سنگ از ماه به زمین آوردند. سنگ‌هایی که کاملا ویژه هستند و از جهات بسیاری با سنگ‌های زمین تفاوت دارند و به همین سبب محکم‌ترین مدرک برای اثبات سفر انسان به ماه به شمار می‌روند. سنگ‌های ماه هیچ آبی در کریستال‌های‌شان ندارند یا مثلا خاک‌رس که در زمین به وفور یافت می‌شود اصلا در ماه وجود ندارد. ذراتی از شیشه تازه در سنگ‌های ماه یافت‌شده‌اند که میلیاردها سال پیش با برخورد شهاب‌سنگ‌های بزرگ و یا به خاطر انفجارهای عظیم آتش‌فشانی به‌وجود آمده‌اند. چنین شیشه‌های به واسطه‌ی فعالیت‌های آتش‌فشانی در اعماق زمین نیز تولید می‌شوند اما وجود آب آن‌ها را در عرض چند میلیون‌سال از بین می‌برد پس عمر دراز شیشه‌های یافت شده در این سنگ‌ها نشان‌گر این است که آن‌ها نباید متعلق به زمین باشند.
هر شخصی اگر نمونه‌ای از سنگ ماه را در دست‌اش بگیرد می‌فهمد که این سنگ مال زمین نیست. سنگ‌های ماهی پوشیده از دهانه‌های کوچک برخوردی هستند و جنین چیزی تنها در دنیایی با جو رقیق‌تر از زمین ممکن است. دنیایی همانند ماه.
همانند شهاب‌سنگ‌ها، امواج‌کیهانی هم با سطح ماه برخورد می‌کنند و اثراتی بر سنگ‌های آن باقی می‌گذارند. در سنگ‌های ماه ایزوتوپ‌هایی یافت می‌شوند که در زمین نایاب هستند. این ایزوتوپ‌ها از واکنش‌های هسته‌ای ناشی از قوی‌ترین امواج کیهانی به وجود می‌آیند. زمین به سبب جو و میدان مغناطیسی‌اش از این اشعه‌ها مصون است. جالب است بدانید که حتی اگر فضانوردان می‌خواستند با استفاده از شتاب‌دهنده‌ها و بمباران سنگ‌های زمینی با ذرات پرانرژی، سنگی مانند سنگ ماه حاوی این ایزوتوپ‌های ویژه به وجود بیاورند، موفق نمی‌شدند. چون قوی‌ترین شتاب‌دهنده‌های موجود هنوز هم توانایی این را ندارند که ذراتی پرانرژی به قدرت اشعه‌های کیهانی، اشعه‌هایی که از انفجارهای ابرنواختری و یا هسته‌ی کهکشان‌ها قدرت گرفته اند تولید کنند. بدین‌ترتیب به نظرمی‌رسد که رفتن به ماه و آوردن سنگی از ماه بسیار آسان‌تر از ساختن آن سنگ روی زمین باشد!
و به عنوان آخرین مطلب باید در نظر داشت که تا بدین روز هزاران مقاله علمی در مورد سنگ‌های ماهی نوشته شده که در هیچ‌کدام از آن‌ها منشأ این سنگ‌ها زیر سؤال نرفته است. دانش‌مندان بسیاری از سراسر دنیا این سنگ‌ها را مطالعه کرده‌اند، کسانی که دلیلی برای پیوستن به توطئه‌ی گفته شده‌ی ناسا نداشته‌اند!
برای اطلاعات بیش‌تر رجوع کنید به :
این و این

  • شما میتوانید به انتهای مطلب رفته و نظر بدهید. دنبالک در حال حاضر غیر فعال است.
  • آدرس دنبالک : http://weblog.lenium.net/wp-trackback.php?p=771
  • نظرات RSS 2.0


8 comments to “فرود انسان بر ماه، دروغ بزرگ؟!”

  1. امم… تولدت رو تبریک میگم! :) با تأخیر چند روزه!
    چشم، بلک لیستم رو چک می‌کنم، من اصلاً دوست ندارم دوستان خوبم رو فیلتر کنه! باید ببینم چی شده!


  2. سلام- خيلي خوب بود چون من راجع به غير واقعي بودن سفر زياد خوانده بودم حتي مطالبي راجع به غير واقعي بودن فرستادن فضاپيما به مکريخ هم خوانده بودم…ک.


  3. آخيييييييييييييييش! مدت‌ها بود همين سوال ته مغزم مونده بود نمي دونستم بالاخره به كي و چه مطلبي اعتماد كنم!! دستت درد نكنه!


  4. خوب، برای من که مشخص بود این خبرها در مورد غیر واقعی بودن فرود انسان بر ماه دروغ هستند. چون خودم دیدم که والاس و گرامیت رفتند آن جا و تازه کلی هم پنیر کندند و خوردند.


  5. دوست عزیز من متن شما را مطالعه کردم . اما هنوز سوالی در ذهن من باقی مانده است .
    چگونه سفینه ای که با این همه تجهیزات از زمین به سمت ماه می رود می تواند از آنجا توسط فضانوردان به زمین برگردد؟(نگویید که جاذبه ماه کمتر است ! فقط یک پنجم کمتر است) تازه مگر این سفینه ها در هر مرحله بخشی شان جدا نمی شود ؟ محاسبات برای پرتاب از ماه به سمت زمین چگونه انجام می شود ؟


  6. سلام
    در مورد پرچم چیزی که نوشتی شاید درست باشه ولی من در جایی خوندم که بخاطر نبودن باد و وزشی که بتونه پرچم را برافراشته نگه داره، اون رو به اون شکل شاختنس و با همون فرم به ماه بردن. حتی من عکسی هم ازش دیدم که اگه پیدا کنم بهت میدم.


  7. من نمیخام بگم که حق با کدوم طرفه اما همونقد که نمیشه به اونایی که میگن این یه دروغه اعتماد کرد به این دلایلی که آورده شده هم نمیشه اعتماد و استناد کرد. به هر حال این دلایل اصلا کافی نیستند. من به شخصه در مورد یه سری از مسائل نمیتونم به ناسا و حرفاش اعتماد کنم.
    مثلا یه بحث هم بود در مورد عکس انسان در مریخ (Cydonia). ناسا به شکل صحیحی با اون قضیه برخورد نکرد. بیشتر برخوردشون شبیه سیاسی بود تا علمی.


  8. سلام.
    ببخشید اصلاً دلیل علمی لازم نیست. اگه ناسا یه همچین کار شاقی رو انجام داده، چطور بعد از این همه وقت یه بار هم نتونسته با وجود این همه پیشرفت علمی و صنعتی برگرده به ماه؟
    جواب هم ساده اس، اون موقع تو جنگ سرد بودن با روسیه و سر این موضوع با روس ها رقابت داشتن و … دیگه خودتون حدس بزنید:
    what you can’t make it, fake it




نظرتان را بنویسید


h1



  •